'Ik ben genezen van astma!'

Net als velen hoorde ik in De Fontein een keer over de cursus van Cleansing Stream en het bijbehorende weekend. Het sprak mij in eerste instantie niet aan. Ik had een beeld gevormd: je moest toch wel echt iets aanwijsbaars hebben waardoor je gewoon niet verder kon met je leven, wilde je deze cursus gaan volgen. En tja, dat had ik niet. Natuurlijk zijn er dingen die je op moet ruimen om weer een stap verder te komen in de relatie met God, maar ach dat kon ik toch zelf wel ‘handelen’. Dacht ik.

Maar als je de Vader kent, dan weet je dat Hij niet opgeeft. En inderdaad, als een Vader die weet wat goed voor mij is, bleef Hij vol geduld mij aansporen. Toen we tijdens het kampeerweekend een sessie hadden over ‘opvoeden’ raakte Hij  me vol en brak ik in twee stukken. Vol verbazing keek ik naar mezelf. Had ik het niet onder controle? Hoe kon dit? Het zette mij aan het denken. Ik besloot me toch op te geven voor Cleansing stream, omdat God het van me vroeg.

Stukje bij beetje liet ik het los en gaf ik de regie aan Hem. In de eerste les voelde dat goed, vooral omdat ik plechtig had beloofd geen verwachtingen te hebben die ik van te voren zou hebben vastgesteld, maar het in zijn geheel over me heen te laten komen. En er gebeurde niet zoveel. Het voelde alsof ik de touwtjes nog steeds in de hand had, ondanks dat ik ze uit handen had gegeven. Hoe makkelijk kon het zijn!

Maar in de tweede les leek het er niet meer op. Die les was voor mij. God maakte daar dingen duidelijk die ik wel kende, maar nog nooit op mezelf had betrokken. Tot overmaat van ramp viel de ‘bom’ ook nog in de praktijk en vroeg ik me af waarom het met zo’n geweld direct toepasbaar werd gemaakt. (i.c. banden met familie, waar de lieve vrede altijd wordt bewaard, die nu opeens ver te zoeken was, omdat ik niet meer de onderdanige rol vervulde, en dus barstte)

Maar ja, dat is God. En al was het niet leuk om doorheen te gaan, ik had het volste vertrouwen in Hem dat hij me zou leiden en het uiteindelijk ten goede zou keren. En ik kan nu zeggen dat dat ook is gebeurd. Derde les gemist, vierde les gevolgd, en toen op naar het weekend.

Ik was nieuwsgierig naar het onbekende en zag het vol vertrouwen tegemoet. Opvallend was de serene rust en veiligheid die over me heen viel zodra ik de zaal inliep. Dat was er meteen. En dat maakte dat ik me vrij voelde om helemaal open te staan en gericht te zijn op God. Tjonge, dat alleen al was mij genoeg.
 
Er was veel aanbidding en er werd veel onderricht gegeven. Stuk voor stuk helder en direct. Het onderwerp over misbruik was er voor mij één waar ik nog wat in op moest ruimen. Niet zo zeer het misbruik op zich, maar de gevolgen die het met zich mee heeft gebracht in mijn relatie met mijn eigen zoontje. Ik was niet in staat om een open en directe relatie met hem te hebben. Iets blokkeerde mij, hoe klein hij ook was. Vraag me nu waarom en dan weet ik het maar ik kon er tot dat moment nooit een helder antwoord op geven. 
En tijdens het bidden werd er zoveel helder en raakte het me zo diep en kon ik de vinger erop leggen. Pijnlijk! Maar tegelijker tijd ook fijn! We gingen verder met bidden, huilen en bidden. Tjonge, wat werd er veel opgeruimd. Wat een Zegen en Genade.
Op een gegeven moment vroeg degene die met me bad of ik God mijn Vader eens wilde aankijken. 'Huh? Hoe bedoel je?', vroeg ik. Aankijken recht in zijn ogen, opkijken en aankijken. Te midden van alle mensen werd het opeens heel stil ik zag niets meer van wat er om me heen was. Ik keek schuin omhoog en je gelooft het niet; Mijn Vader en ik, wij hadden oogcontact! Als een klein meisje mocht ik naar Hem opzien met alles wat in me was. En HIJ? Hij keek me liefdevol aan zoals Hij dat kan en ik voelde zoveel vergeving. Het gonsde door mijn lichaam. Opeens  bleef dat hangen bij mijn longen. Dat voelde heel raar alsof er zuivere lucht in werd geblazen. En ik blies de lucht er vervolgens weer uit. Vreemd. Ik was niet eens aan het bidden voor mijn longen (ik heb al jaren last van astma). Begreep ik dit wel, was dit wat ik dacht dat het was? Het voelde wel opeens erg bevrijdend met ademhalen.
Terug op mijn plek was ik opeens helemaal leeg en ontzettend moet. Het voelde alsof ik de marathon had gelopen. Maar dat ademhalen, ik kon dat helemaal vrij! Ik durfde niets te zeggen tegen anderen, misschien dacht ik het maar was het niet zo. In een gesprek je met mijn coach (Rene) vertelde ik het hem, nou ja ik vroeg meer of het waar kon zijn? En hij gaf aan dat het absoluut zo kon zijn.  Wauw dat is ongelooflijk!

Tijdens de laatste sessie kon je nog laten bidden voor lichamelijke genezing. Ik ben naar voren gegaan en heb mijn twijfel uitgesproken. We baden nogmaals en weer kwam er enorme lucht in mijn longen. Maar die bleef hangen als een soort van kramp. Na enige seconden liet dat los (ik had dat zelf niet onder controle en dacht nog straks blijf ik erin) en toen begon ik heel hard uit te blazen. Dit was voor mij de bevestiging! IK BEN GENEZEN VAN ASTMA! Wheehaaa, God is zo goed! Vanaf dat moment heb ik geen medicijnen meer gebruikt ( 2 verschillende 2x per dag) En raad eens???? Het is nu 4 januari en heb ze nog steeds niet gebruikt!
Ik ben bezig met een hardloopschema en ik trek dat gewoon. Ik sta in een tent met heater, bbq en frituurpan aan en ik trek dat gewoon. Ik ben ontzettend verkouden geweest, maar het krijgt mij er niet meer onder, ik trek dat gewoon! Nou ja gewoon? Laat ik die eer aan God geven. Hij heeft me genezen!!! En daarom trek ik dat . . .. . gewoon. Heel bijzonder. Ik sta nu nog steeds naar mezelf  te kijken en kan het soms nog niet geloven.
 
Jolanda Stam